Okres 25 do 50 roku życia.

Zygmunt III Waza (1591–1616) umocnił swoją pozycję jako król Polski i wielki książę litewski oraz cesarz Szwecji, realizując politykę, która była ściśle związana z jego katolickim  wycho-waniem i przekonaniami. W tym czasie jego działania polityczne i religijne były  zdominowane przez dążenie do wzmocnienia wpływów katolickich zarówno w Polsce, jak i na arenie  międzynarodowej. Jego kato- lickie wychowanie, silnie zakorze- nione  przez matkę Katarzynę  Jagiel-lonkę i jezuitów, wywarło znaczący wpływ na jego postawę jako władcy.

Lata 1591–1600:                           

Wczesne lata panowania w Polsce i Szwecji.

1. Koronacja na króla Szwecji: W 1592 roku Zygmunt III Waza, już jako król Polski, został koronowany na króla Szwecji, co wzmocniło jego pozycję na arenie międzynarodowej. Jednak rządy w Szwecji okazały się niezwykle trudne z powodu jego silnych prze-  konań katolickich w przeważająco protestanckiej Szwecji. Konflikty  re- ligijne między Zygmuntem, a  prote-stancką szlachtą szwedzką były je-  dnym z kluczowych problemów w jego panowaniu.

2. Konflikt religijny w Szwecji: Zyg- munt III Waza, wierny katolickim za- sadom, próbował wprowadzać kato- katolickie reformy w Szwecji. Stara- nia te napotykały na silny opór ze strony protestanckiej arystokracji i duchowieństwa. Jego działania na rzecz katolicyzmu doprowadziły do wojny domowej w Szwecji, której efektem była jego utrata władzy w Szwecji w 1599 roku. Zdetroni- zowanie Zygmunta w Szwecji nie zakończyło jednak jego dążeń do przywrócenia katolickich rządów w tym kraju, a jego religijne ambicje i próby odzyskania szwedzkiego tronu trwały jeszcze przez kolejne dekady.

3. Relacje z Kościołem katolickim: Zygmunt III utrzymywał bliskie relacje z papiestwem, a jego polityka była silnie związana z katolicką kontr-reformacją. Od samego początku swoich rządów wspierał działalność zakonów katolickich, w  szczególno-ści jezuitów, którzy odgrywali  kluczo- wą rolę w umacnianiu wiary katoli- ckiej w Polsce. Jego polityka często była ukierunkowana na przeciwdzia- działanie wpływom protestantyzmu i promowanie katolicyzmu w  Rzeczy- pospolitej.

Lata 1600–1610: Konflikty z protesta- ntami i wzmocnienie katolicyzmu.

1. Wojna polsko-szwedzka: W latach 1600–1611 trwała wojna polsko-szwedzka, która miała korzenie zarówno w konflikcie dynastycznym, jak i religijnym. Zygmunt, wierny katolickim przekonaniom, dążył do odzyskania tronu szwedzkiego i przywrócenia katolickich wpływów w Szwecji. Wojna ta była trudnym okresem zarówno dla Zygmunta, jak i Rzeczypospolitej, a jego ambicje doty- czące Szwecji okazały się niemożliwe do zrealizowania.

2. Wsparcie kontrreformacji: W Polsce Zygmunt III Waza aktywnie wspierał ruch kontrreformacyjny, którego ce- lem było odwrócenie wpływów refor- macji i wzmocnienie Kościoła katoli- ckiego. Działał na rzecz szerzenia na- uk katolickich i wspierał zakony, zwła- szcza jezuitów, którzy odgrywali  klu -czową rolę w edukacji i szerzeniu wiary katolickiej. Zygmunt promował budowę nowych kościołów i klaszto- rów, co miało na celu wzmocnienie wpływów katolicyzmu w kraju.

3. Relacje z magnaterią: W trakcie swojego panowania Zygmunt III starał się współpracować z katolicką mag-naterią, której wsparcie było klu- czowe dla jego polityki religijnej. Mimo że jego rządy napotykały na opór ze strony protestanckiej  szla-chty, Zygmunt konsekwentnie dążył do umacniania pozycji katolicyzmu w Rzeczypospolitej. Jego polityka była często skoncentrowana na walce z różnowiercami i umacnianiu  katoli- ckiej jedności państwa.

Lata 1610–1616: Dalsze umacnianie katolicyzmu w Polsce i Litwie.

1. Koronacja syna na cara Rosji: W 1610 roku wojska polskie pod dowództwem hetmana Stanisława Żółkiewskiego zdobyły Moskwę, a Zygmunt próbował wykorzystać to zwycięstwo do wprowadzenia swo- jego syna, Władysława, na tron carów. Chociaż plany te nie powiodły się ostatecznie, Zygmunt widział w tym szansę na rozszerzenie katolickich wpływów na wschodzie Europy.

2. Wsparcie dla Kościoła i kontrre- formacji: Zygmunt III Waza przez cały czas swojego panowania był  zdecy-dowanym obrońcą katolicyzmu. Dążył do wzmocnienia pozycji Kościoła katolickiego w Rzeczypospolitej po- przez wspieranie instytucji kościel- nych, fundowanie kościołów oraz zachęcanie do edukacji prowadzonej przez zakony katolickie. Jego rządy były okresem dalszej konsolidacji katolicyzmu w Polsce, w czym pomagali mu jego doradcy i współpracownicy związani z ruchem kontrreformacyjnym.

3. Problemy wewnętrzne i konflikty religijne: Mimo że Zygmunt starał się zjednoczyć Rzeczpospolitą wokół katolicyzmu, jego polityka religijna spotykała się z oporem. W kraju do- chodziło do konfliktów na tle  wyzna-niowym, szczególnie na terenach zamieszkałych przez protestantów i prawosławnych. Zygmunt dążył do ograniczenia wpływów różnowierców, co prowadziło do napięć w  Rzeczy-pospolitej, jednak nie rezygnował z promowania katolickiej jedności pań- stwa.

Podsumowanie.

W okresie od 25. do 50. roku życia Zygmunt III Waza był jednym z najważniejszych obrońców  katolicy- zmu w Europie Środkowej. Jego wychowanie w duchu katolickim, które rozpoczęło się pod wpływem jego matki, Katarzyny Jagiellonki, oraz jezuitów, silnie wpłynęło na jego politykę jako władcy. Zygmunt wspie- rał Kościół katolicki i kontrreformację, dążył do ograniczenia wpływów pro- testantyzmu, zarówno w Polsce, jak i Szwecji, oraz promował katolicką jedność państwa. Jego polityka, choć często napotykała opór, miała ogromne znaczenie dla rozwoju katolicyzmu w Polsce i na Litwie w XVII wieku.